finis iam nūbēs ātra ad terram descendebat; iam cinis densissimus incidebat. plūrimi Pompeiānī iam de urbe sua despērābant. multi in flammis perībant. Clemens tamen non despērābat, sed obstinātē villam petivit, quod Caecilium quaerebat. tandem ad villam pervenit. sollicitus ruīnās spectavit. tōta villa ardebat. Clēmēns fumum ubique vidit. per ruīnās tamen fortiter contendit et dominum suum vocavit. Caecilius tamen non respondit. subito canis latravit. servus tablīnum intravit, ubi canis erat. Cerberus dominum custōdiēbat. Caecilius in tablīno moribundus iacebat. mūrus semirutus eum paene cēlābat. Clēmēns domino vīnum dedit. Caecilius, postquam vīnum bibit, sensim respīrāvit. 'quid accidit, domine?' rogavit Clemens. 'ego ad villam veni', inquit Caecilius. 'Metellam non vidi! Quintum non vidi! villa erat deserta. tum ego ad tablīnum contendebam. subito terra tremuit et paries in me incidit. tū es servus fidelis. abi! ego te iubeō. dē vītā mea despērō. Metella et Quintus perierunt. nunc ego quoque sum moriturus.' Clemens recusavit. in tablīnō obstinātē manebat. Caecilius iterum clamavit: 'Clēmēns, abi! te iubeo. fortasse Quintus superfuit. quaere Quintum ! hunc anulum Quintō dā!' Caecilius, postquam Clementi anulum suum tradidit, statim exspīrāvit. Clemens domino trīste valedixit et ē vīlla discessit. Cerberus tamen in villā mānsit. dominum frustra custodiebat.

amaiera nūbēak jadanik lurrera jaisten ari ziren; errautsak jada oso lodiak ziren. Ponpeiako askok jada etsi egin zuten beren hiriarekin. asko sutan hil ziren. Klemensek, ordea, ez zuen etsi, Zeziliok bilatzen zuen herriaren bila tematu baizik. azkenean herrira heldu zen. kezkatuta begiratu zien hondakinei. herria erretzen ari zen. Clēmēnsek nonahi ikusten zuen kea. ausartetan barrena ausart ibili zen eta bere nagusiari deitu zion. Zeziliok, ordea, ez zuen erantzun. bat-batean txakurrak zaunka egin zuen. zerbitzaria txakurra zegoen mahaira sartu zen. Cerberok jauna zaintzen zuen. Zezilio hilzorian zegoen mahai gainean. harresiak ia ezkutatzen zuen. Clēmēnsek ardoa eman zion maisuari. Zeziliok, ardoa edan ondoren, poliki-poliki azken arnasa eman zuen. — Zer gertatu da, jauna? galdetu zuen Clementek. «Herrira etorri naiz», esan zuen Zeziliok. Ez nuen Metel ikusi! Ez nuen bosgarrena ikusi! herria hutsik zegoen. gero mahairako lehiatu nintzen. bat-batean lurra astindu zen eta horma erori zitzaidan. Zerbitzari leiala zara. kanpoan! agintzen dizut. Nire bizitzaz etsituko naiz. Metelo eta Quinto hil ziren. orain ni ere hilko naiz». Clementek uko egin zion. hiriko tablinoan geratu zen. Zeziliok berriro oihu egin zuen: «Clēmēns, alde egin! Agintzen dizut agian Quinto bizirik atera zela. Bosgarrenaren bila!eman eraztun hau Quintori!». Zeziliok, Klementi bere eraztuna eman ondoren, berehala iraungi zen. Clemens jaunari agur esan eta herritik alde egin zuen. Zerbero, ordea, herrian geratu zen. alferrik zaintzen zuen maisua.